48 - از احمد بن ابراهيم روايت شده كه گفت : من در سنهء ( 262 ) در مدينه نزد خديجه خواهر امام على النقى عليه السّلام رفتم ، از پشت پرده با آن بىبى گفتگو كردم و راجع به دينش پرسش نمودم او نام امامهاى خود را براى من ذكر كرد تا اينكه ( بنام امام زمان رسيد و ) گفت : خلف زكى فرزند حسن بن على برادرم ، گفتم : ( تو خود امام زمان را ) ديدى يا شنيدى ؟ گفت : از پسر برادرم امام عسكرى كه ( اين موضوع را ) براى مادرش نوشت شنيدم . گفتم : امام زمان عليه السّلام كجا است ! گفت : پنهان است ، گفتم : پس شيعه بايد بسوى چه كسى پناهنده شود ! گفت : بسوى مادر امام حسن عسكرى ، گفتم : اقتداء كنند به كسى كه زنى را وصيى خود قرار داده ! گفت : اقتداء كنند به امام حسين عليه السّلام كه ظاهرا خواهر خود زينب را وصى خود قرار داد و آن دستورهائى كه از على بن الحسين عليهما السّلام صادر ميشد ( على الظاهر ) بزينب عمهء آن حضرت نسبت داده ميشد تا بدين وسيله تقيه كنند و على بن الحسين را پنهان و باقى بدارند . بعد از آن خديجه گفت : شما گروهى هستيد با خبر و مردان مورد وثوق هستيد ، آيا براى شما روايت نشده كه نهمين از فرزندان امام حسين عليه السّلام ميراث امام حسين را تقسيم مىكند و او زنده و باقى خواهد بود ؟ ! . 49 - نشو و نماى امام زمان عليه السّلام هم نظير نشو و نماى پدران بزرگوارش عليهم السّلام بود . امام زمان در روز جمعه يازدهم ماه ربيع الاول سنهء ( 260 ) هجرى براى امر خدا قيام كرد . سن آن حضرت در موقع قيام چهار سال و چند ماه بود ، قيام آن حضرت - غير از نظر ياران خود